Πλατεία Λεμονιάς: απόχτημα για την πόλη

Οταν είχαμε πρωτοπαρατηρήσει την ανάπλαση της Λεμονιάς είχαμε καταχαρεί για τον λιτό και καλαίσθητο χαρακτήρα της παρέμβασης. Νοιώσαμε, οτι μπαίναμε ξαφνικά σε ένα χώρο με ιδιαίτερη γοητεία, που την ανέβαζαν οι επισκευαζόμενες όψεις των θαυμάσιων κτιρίων, που την περιβάλλουν, το ωραίο πλακόστρωτο (εξαιρετική επιλογή πλακών, κατάλληλων και γιά άλλες παρόμοιες χρήσεις σε άλλα πλακόστρωτα της πόλης) τα δέντρα, που άρχισαν να ξεφυτρώνουν σε σωστή μεταξύ τους απόσταση. Λείπουν μερικά μπαγκάκια. Ισως το μόνο αρνητικό στοιχείο του χώρου είναι η βομβαρδισμένη και εγκαταλειμένη μικρή εκκλησία Ε! λοιπόν! η ευαισθησία της συμπατριώτισσας Νικολέττας Γουλή, σκηνοθέτιδας της παράστασης: "δύο χείλη, τρείς θάλασσες, σαρανταπέντε λεμονιές κι' όλα τα κάστρα" μετέτρεψε το πιο αδύναμο στοιχείο του χώρου στο πιο ενδιαφέρον και ελκυστικό σαν σκηνικό της παράστασης. Τα ωραιότερα εγκαίνια για την πανέμορφη πλατεία... Διαβάζουμε από το πρόγραμμα της βραδυάς: "...Ακριτικά ποιήματα, εκφρασμένα με την Κερκυραϊκή ιδιαιτερότητα και φορτισμένα με την ιστορική αναφορικότητά τους συμπληρώνουν την αφήγηση. Δημοτικά τραγούδια εμπλέκονται αφηγηματικά στην παράσταση..."

Αυτό ήταν η παράσταση... Θαυμάσια αλληλοδιαδοχή από λαϊκούς θρύλους, χαμένους στον Ακριτικό μεσαίωνα και την πρώϊμη αναγέννηση ως τις πιο σύγχρονες λαϊκές παραδόσεις. Κείμενο ποιητικό, που σε απορροφούσε με την έξοχη συμβολή της Ιλεάνας Μπάλα, της Μαρίας Τσιμά, του Δημήτρη Τσιάμη και του Αγη Εμμανουήλ. Ωραιότατη η φωτιστική παρέμβαση του Ανδρέα Τρύφωνα, προσέδιδε θεατρικότητα και υποβλητικότητα στον χώρο.

Η εκδήλωση κομμάτι της ενότητας: "ΕΔΑΦΗ ΜΕ ΦΩΝΗ, η γή της απουλίας και της ελλάδας συνομιλούν". Δηλαδή, προϊόν συνερεγασίας πολλών δήμων της γειτονικής Ιταλικής περιφέρειας με συμμετοχή Δήμου και Νομαρχίας Κέρκυρας και δύο Δήμων της Ζακύνθου.
Η βραδυά, έβαλε το πήχυ ψηλά για την πλατεία... Για την Δημοτική αρχή, που δικαιούται να περηφανεύεται για το αποτέλεσμα της παρέμβασης και που ασφαλώς θα κριθεί από την φροντίδα της για την συντήρηση του χώρου. Η ανάπλαση αυτή, μαζί με την αξιοποίησή της σαν χώρου καλλιτεχνικής δημιουργίας μπορεί να αποτελέσει πρότυπο και για άλλες πλατείες της πόλης, ιδιαίτερα μετα την μνημειοποίησή της από την Unesco. Η Πλατεία της Αγίας Ελένης και της Κρεμαστής στο καμπιέλο. Η πλατεία Αθανάσιου Πολίτη στην Πόρτα Ρεμούντα μπορούν να προστεθούν στους όμορφους χώρους της πόλης, που είναι κατάλληλη για παρουσίαση καλλιτεχνικού έργου.

Ετσι, οραματιζόμαστε την πόλη. Ζωντανή και σημερινή με ανοιχτές όλες τις γέφυρες με το χτές... Γεμάτη προοπτικές για το αύριο...

Διακοσμητικό στοιχείο...

Εμείς είχαμε νομίσει στην αρχή, πως πρόκειται για εκ συστήματος αυθαίρετη στάθμευση. Αλλά είχαμε κάνει λάθος... Είναι φανερό, πως αφού κανένας μηχανισμός δημόσιος ή δημοτικός δεν αντιδρά, το συγκεκριμένο όχημα αποτελεί διακοσμητικό στοιχείο του Δημαρχείου μας...

Δεν είναι κακό... Τώρα που το παρατηρούμε καλύτερα, βλέπουμε πως ταιριάζει απόλυτα με τον φοίνικα και το έλατο (... χαρακτηριστικά δένδρα της Κερκυραϊκής χλωρίδας), που έχουν καλύψει την είσοδο και την πρόσθια όψη του San Giacomo. Με παρκαρισμένα οχήματα στο πλάϊ, ο ...αγώνας δικαιώνεται...

Θησαυροί για θάψιμο...

Τέτοιους θησαυρούς κρύβει η γη της Κέρκυρας σε πολλά σημεία της και σίγουρα στην περιοχή: Γαρίτσα-Ανεμόμυλος-Στρατιά-Κανόνι... Εκεί δηλαδή, που βρισκόνταν η Αρχαία ιστορική πόλη της Κέρκυρας και που η παρουσία της περνάει σιγά-σιγά στην προϊστορία, αφού σκεπάζεται κάτω από τα θεμέλια νεοανεγειρόμενων οικοδομών. Η ...."υγιεινή" ταφή των ευρημάτων είναι η συνήθης λύση, ώστε ... να αποκαλυφθούν, άν οι απόγονοί μας αποδειχτούν σοβαρότεροι και εξυπνότεροι από μας, που υλοποιούμε αυτόν τον απείρου μεγέθους παραλογισμό...
Ο θησαυρός, στην προκείμενη περίπτωση δεν είναι κάποια σπάνια μεταφέρσιμα ευρήματα. Είναι τα μη μεταφέρσιμα υλικά (βάσεις σπιτιών, όρια δρόμων ή αποχετεύσεων), που οριοθετούν και συγκροτούν μία αδρή εικόνα της αρχαίας σημαντικής πόλης.

Κι' όμως υπάρχει λύση μάλλον απλή, μάλλον εύκολη, που δεν στηρίζεται σε πρόγραμμα μαζικής απαλλοτροίωσης, που καλώς ή κακώς δεν μπορεί να θεωρείται εφικτή για τις προτεραιότητες της Ελληνικής Πολιτείας... Η κατασκευή επίγειας προθήκης στον ισόγειο χώρο δεν αποτελεί καινοφανή, περίεργη πρόταση. Τέτοια λύση έχει δοθεί σε πολλά μέρη της Ελλάδας, όπως π.χ. στην οδό Αιόλου στην Αθήνα, στον ισόγειο χώρο ενός πολυώροφου κτιρίου της Εθνικής Τράπεζας. Ενα τέτοιο πρόγραμμα για τις νεοανεγειρόμενες οικοδομές στην ευρύτερη περιοχή της παλαιόπολης, θα μπορούσε -με παροχή διακαιώματος οικοδόμησης ενός επιπλέον ορόφου- να συναντήσει, λογικά, την αποδοχή των ίδιων των ιδιοκτητών, που ταλαιπωρούνται επί χρόνια σε δαιδαλώδεις ελιγμούς της Ελληνικής γραφειοκρατίας. Την ίδια ώρα θα εξασφαλίζοταν μία ικανοποιητικότατη προβολή του μνημειακού-αρχαιολογικού πλούτου της Αρχαίας Κέρκυρας με παράλληλη διαμόρφωση και ανάδειξη του ιστορικού περίπατου της Κέρκυρας στα όρια: εργοστάσιο Δεσύλλα-Κανόνι. Το όφελος προφανές και πολλαπλό στην κατεύθυνση μιας πραγματικής αναβάθμισης με ευνοϊκές επιπτώσεις στην κοινωνία, την πολιτιστική ταυτότητα και αξία του τόπου. Και φυσικά στην ίδια την Κερκυραϊκή οικονομία.

Ολα αυτά βέβαια τα έχουμε ξαναγράψει. Και θα τα ξαναγράψουμε έστω και άν γνωρίζουμε πολύ καλά πού μας γράφουν οι αρμόδιοι...

Αλσος φυλακών: δεν το πιστεύουμε...

Αυτή την εικόνα την είχαμε χορτάσει για περίπου τρείς 10ετίες. Το άλσος των φυλακών ρημαγμένο, εγκαταλειμένο, αχρηστευμένο... Ενας χώρος, που -τόχουμε ξαναγράψει- χωράει όλη την Κέρκυρα για ψυχαγωγία, παραδομένος στα σκουπίδια και στην προκλητική περιφρόνηση της τοπικής αυτοδιοίκησης... Σκουπιδαριό επικίνδυνο για την υγεία και την πυρασφάλεια της πόλης μέσα στην καρδιά της... Από τα πιο κραυγαλέα δείγματα τοπικής αυτοδιοικητικής πολιτικής στις 10ετίες που πέρασαν...
Να, λοιπόν, εκεί που δεν το περιμέναμε, μία ευχάριστη έκπληξη ήλθε... Ριζική αποψίλωση και καθαριότητα στο άλσος των φυλακών... Δεν είναι πρωταπριλιάτικο...Ιδού και το τεκμήριο...

Βέβαια, αυτό δεν είναι παρά μία καλή αρχή... Η καθαριότητα του άλσους είναι απαραίτητη αλλά όχι και ικανή προϋπόθεση για την μετατροπή του σε ζωντανό, επισκέψιμο χώρο, ψυχαγωγίας, άθλησης και καλλιτεχνικής δραστηριότητας. Είναι πολλά αυτά που πρέπει να γίνουν. Σεμνά, λιτά και καλαίσθητα... Για την ώρα ας ευχαριστηθούμε αυτό το πρώτο νοικοκύρεμα...

Ωραία συντήρηση...

Επειδή δεν είμαστε εδώ μόνο για να γκρινιάζουμε ή να αυτοσαρκαζόμαστε, ας χαρούμε με μία όψη κλασσικού κτιρίου της πόλης, που αναδεικνύεται με την πρόσφατη συντήρησή της. Καλό θάταν ένα πρόγραμμα γενικής σωστικής παρέμβασης τουλάχιστον στις εξωτερικές όψεις των κτισμάτων με πρωταγωνιστή τον Δήμο στα πλαίσια της μνημειοποίησης της πόλης!!! Αν μάλιστα το ζήτημα ψαχτεί σε βάθος, μπορούν να προκύψουν ελκυστικά ευνοϊκοί όροι για ανακαινίσεις των εσωτερικών πολλών σπιτιών της παλιάς πόλης, που πάσχουν από άποψη όρων βιοσιμότητας...

Αυτό είναι Αεροδρόμιο!!!

Το υπαίθριο στέγαστρο έξω και απέναντι από κτίριο του κεντρικού μας αερολιμένα αποδεικνύει στην πράξη την... ουσιαστική αναβάθμιση υπηρεσιών, που παρέχει το διεθνές μας αεροδρόμιο. Κάτι, που είχε ακουστεί προεκλογικά για προσθήκη χώρου περίπου 2000 τ.μ. σε ΠΡΟΚΑΤ κατασκευή, σιγά, που το πιστέψαμε. Και μάλλον δίκιο είχαμε...

Σκέφτεστε τα συναισθήματα του επισκέπτη στις τελευταίες στιγμές του στο νησί, καθώς περιμένει στη ζέστη να έλθει η ώρα του για να μπεί στο κτίριο του αεροδρομίου (άλλο αλαλούμ το περιμένει εκεί)... Δεν νομίζω, οτι θα είναι ενθουσιασμένος... Φοβάμαι ότι μάλλον δεν θα μπορεί να εκτιμήσει την πρακτική αξία και το συμβολικό νόημα αυτής της κατασκευής... Δεν είμαι απόλυτα σίγουρος για τον διακαή του πόθο να ξανάρθει... Σκεφτόμουνα, άν διεκδικούσαμε μία θέση στα ρεκόρ Γκίνες... Υπάρχει άλλο αεροδρόμιο στον κόσμο με υπαίθριο χώρο αναμονής; Αν χρειαστεί να ενισχύσουμε την πρωτοτυπία του δικού μας ας μεταφέρουμε και κανένα δύο γκισέ έξω, μπροστά στα υπαίθρια καθίσματα... Θα αποχτήσουμε τότε μεγαλύτερο τουριστικό ενδιαφέρον και πιθανόν να αυξήσουμε την επισκεψιμότητα στο νησί μας...

Αυτό είναι εθνικό Στάδιο!!!

Εμείς δεν είχαμε αμφιβολία, ότι η αναβάθμιση του Εθνικού Σταδίου είναι συνεχής... Γιατί μετά από την κερκίδα, που κατασκευάστηκε στο Βόρειο πέταλο του γηπέδου, προς την είσοδο, τελειώνει, όπου νάναι και η κερκίδα στην απέναντι πλευρά... Μπορεί να καθυστέρησαν λίγο από τότε που τις πανηγύριζαν οι κυβερνητικοί βουλευτές αλλά καμμία φορά ...το καλό το πράμα αργεί... Πώς άργησε π.χ. το στέγαστρο, που κατάφερε να σκεπάζει τις μισές κερκίδες.... Ικανοποιήθηκε και αυτό το αίτημα ορισμένων φιλάθλων, που δεν άντεχαν στέγη στο κεφάλι τους... τους δημιουργούσε κλειστοφοβία...Εμείς τραβήξαμε φωτογραφίες και από τις δύο νέες κερκίδες αλλά πήρε φώς το φιλμ... Τελευταίο και καλύτερο το χορτάρι του γηπέδου. Παλιά και αμαρτωλή ιστορία, που ξεκινάει από την πρώτη του τοποθέτηση, δυόμισυ δεκαετίες πίσω, όταν το έργο έγινε μισό και φιγουρατζίδικο ίσαμε τις τότε εκλογές. Και ποτέ δεν ξαναφτιάχτηκε στα σοβαρά. Μπαλώματα και ό,τι βγεί. Ας μην πιάσουμε το κλειστό και το κολυμβητήριο. Αλλες πονεμένες ιστορίες... Εξακολουθούμε να έχουμε μία απορία: Υπάρχει νομός στην Ελλάδα με χειρότερη αθλητική υποδομή από την Κέρκυρα;