δικαίωμα στο όνειρο...

... αποτελεί η χθεσινή υπογραφή προγραμματικής σύμβασης μεταξύ Νομαρχίας και Δήμου Κερκυραίων για αρχιτεκτονικό διαγωνισμό ανάπλασης των όψεων του Δημοτικού Θεάτρου και του περιβάλλοντος χώρου. Δικαίωμα λέμε, γιατί πρέπει πρώτα να δούμε σε τι προτάσεις θα καταλήξει ο διαγωνισμός. Πόσο δηλαδή θα καταφέρει να σκεπάσει την ανεπανάληπτη αχήμια των σημερινών όψεων και πόσο θια καταφέρει να συνταιριάξει το οικοδόμημα με το αρχιτεκτονικό-πολεοδομικό περίγυρο. Οταν έχεις καεί στο γάλα, φυσάς και το γιαούρτι...

Αν, όμως, αν λέμε, τα πράματα πάνε καλά, τότε η πόλη θα απαλλαγή από τον χειρότερο παράγοντα κακαισθησίας, που πάνω από 40 χρόνια έχει εγκατασταθεί στο κέντρο της...

Κάποιοι ευχόνταν -όχι αδικαιολόγητα- την κατεδάφισή του... Ατυχώς, μία τέτοια σκέψη -με δεδομένη την πολιτιστική πολιτική του κράτους, τα οικονομικά της τοπικής αυτοδιοίκησης κ.λ.π. - εμπεριέχει τον κίνδυνο της... κατάργησης του. Κίνδυνος, που ενισχύεται και από την συλλογική μας αδράνεια. Αυτή την διαχρονική κοινωνική μας απραξία, που επέτρεψε την εντελώς απαράδεκτη κατεδάφιση του παλιού Δημοτικού Θεάτρου αλλά και την σιωπηλή αποδοχή αυτού του τερατουργήματος, που το αντικατέστησε... Γι' αυτό κρίνουμε με πραγματισμό τα δεδομένα. Μία αξιοπρεπής αναμόρφωση των εξωτερικών όψεων, μαζί με την εσωτερική λειτουργική του αρτίωση είναι ό,τι πρέπει. Αν παράλληλα φτιαχτούν χειμερινός και θερινός "Φοίνικας", όπως προβλέπει η σχετική μελέτη, τότε τι άλλο θέλουμε !!!

Δεν μπορούμε να μην εκφράσουμε την ικανοποίησή μας για την κινητικότητα, που υπάρχει τελευταία γύρω από το Δημοπτικό Θέατρο. Η διαμόρφωση δεύτερης σκηνής, η στεγανοποίηση της πολύπαθης στέγης και τώρα ο προγραμματισμός της εξωτερικής του ανάπλασης είναι πολύ θετικά.

ΥΓ. Η δημιουργική συνεργασία Νομαρχίας και Δήμου νομίζουμε, ότι μόνο καλά προοιωνίζει...

Ενα δυστύχημα με πολιτική ευθύνη...

Φυσικά και δεν θα ασχοληθούμε με τα ακριβή συμβάντα του συγκεκριμένου θανατηφόρου... Ούτε δουλειά μας είναι ούτε πρόθεσή μας... Αυτό, όμως δεν μειώνει την πίκρα, την οργή και τον θυμό για τον σίγουρα άδικο χαμό μιάς συμπολίτισας στην κεντρική πλατεία της πόλης, που είναι καταδικασμένη να υποδέχεται το σύνολο της κυκλοφοριακής επικοινωνίας Βορρά, Μέσης και Νότου του νησιού. Είναι υποχρεωμένη, εξαιτίας της προκλητικής αδιαφορίας, εμπαιγμού και περιφρόνησης κεντρικής και τοπικής εξουσίας, που επί 10ετίες παρέχει μπαλκονάτες υποσχέσεις για περιφερικό δακτύλιο της πόλης. Και τελικά, 10ετίες τώρα δεν έχει γίνει ούτε ένα μέτρο παρακαμπτήριου δρόμου. Χάθηκαν ... οι παχές αγελάδες γενναίων χρηματοδοτήσεων και ΕΟΚικών προγραμμάτων χωρίς ποτέ να διεκδικηθεί το αυτονόητο: η παράκαμψη της πόλης.... Τόσα χρόνια και ούτε μία κυκλοφορικακή ρύθμιση της προκοπής...
Ο υπάρχων κυκλοφοριακός σχεδιασμός αποτρέπει αντί να ενισχύει την περιφεριακή επικοινωνία και επιβάλλει την διέλευση των πάντων από το Σαρόκο. Στα πλαίσια της ίδιας λογικής (λογική κατ' ευφημισμό) σχεδιάζεται το ...πολυθρύλητο πάρκιγκ του Σαρόκου. Δεν χρειάζεται ασφαλώς καμμία συγκοινωνιολογική γνώση αλλά απλό νιονιό για να καταλάβει κανείς πόσο θα επιδεινώσει τους όρους κυκλοφορίας γύρω από την Πλατεία. Η αυτονόητη ελάφρυνση του κυκλοφοριακού φόρτου, με παράκαμψη της πόλης, περιφεριακούς χώρους στάθμευσης και επαρκή αστική - δημοτική συγκοινωνία μοιάζει στον τόπο μας terra incognita. Φαίνεται, ότι άλλα, εκτός κοινής λογικής και κοινού συμφέροντος, ήταν τα κίνητρα των αποφάσεων δράσης για τον κυκλοφοριακό εφιάλτη της πόλης... Το Σαρόκο -που στις ώρες αιχμής θυμίζει πολύ Βομβάη ή Νέο Δελχί- θα συνεχίσει να είναι ο υποχρεωτικός τόπος διέλευσης για τεράστια λεωφορεία (τουριστικά-ΚΤΕΛ-φυσαρμόνικες) τριαξονικά φορτηγά, μοτοσυκλέτες, ποδήλατα κ.λ.π.

Πόσο θα πρέπει να είναι άραγε το τίμημα του αίματος, μέχρις ότου η απλή λογική υπερισχύσει της μικροπολιτικής;

Συμβολή στην ιστοριογραφία του τόπου

Η εμπεριστατωμένη μελέτη του καθηγητή Κώστα Καραμούτσου για τους Σουλιώτες, την διασπορά τους και την γενεαλογική κατανομή τους, ιδιαίτερα στην Κέρκυρα. Αξιοποιώντας κατά τρόπο αυστηρά επιστημονικό όλες τις αναγακίες πηγές, που επί πολλά χρόνια διερεύνησε κυρίως στα ιστορικά αρχεία της Κέρκυρας, ο συγγραφέας παρουσίασε μία ολοκληρωμένη μελέτη, που εμπλουτίζει την σχετική βιβλιογραφία και ταυτόχρονα προσφέρεται για ανάγνωση και επιμόρφωση ημών των μη ειδικών...

Για το βιβλίο: "Σουλιωτών γενεαλογίες" εισηγήθηκαν οι πανεπιστημιακοί Ανωγειάτης και Πυλαρινός και οι συντοπίτες Ζυμάρης και Μπότσης.

Ο Κώστας Καραμούτσος μας δίνει ξεχωριστή χαρά με την δουλειά του. Το έργο του αποπνέει το πάθος, την θέληση, την φιλοπονία του και τους όραμά του για στερέωση και διάδοση της γνώσης σαν στοιχείο ατομικής επιμόρφωσης και συλλογικού εκπολιτισμού. Ιδιαίτερα χαρμόσυνο η προααγγελία τριών επόμενων πονημάτων του καθηγητή Κώστα Καραμούτσου. Τα περιμένουμε...

Οφείλουμε να τον γνωρίζουμε

Τον Ανδρέα Μ. Ανδρεάδη, πατριάρχη των δημοσίων οικονομικών, όπως τον χαρακτηρίζει ο τίτλος της εξαιρετικά προσεγμένης έκδοσης του Ανοικτού Σεμιναρίου Οικονομικής Ιστορίας. Ψυχή της επιμέλειας του Σεμιναρίου, των εκδόσεων του και της συγκεκριμένης έκδοσης, ο άξιος συμπολίτης καθηγητής του Πανεπιστήμιου της Αθήνας και κοσμήτορας της Νομικής Γιώργος Δονάτος, που μαζί με τους Μανώλη Κουντούρη, Νίκο Θεοχαράκη, Βασίλη Ράπανο, Παναγιώτη Κιμουρτζή και Αντώνη Μπρεδήμα ανασυνθέτουν επιγραμματικά το πολυσχιδές βιογραφικό του άξιου συμπολίτη επιστήμονα.

Μάλλον ελάχιστοι και ελάχιστα γνωρίζουμε για το έργο, την σημασία αλλά και το εύρος της απήχησης, του επιστημονικού κύρους και της διεθνούς αναγνώρισης του Ανδρέα Ανδρεάδη. Ο υπογραφόμενος ομολογεί την άγνοιά του και συναισθάνεται, πως τα πνευματικά ιδρύματα του τόπου μας έχουν υποχρέωση στην ευρύτερη προβολή και τιμή του Κερκυραίου μελετητή της Δημοσιονομικής ιστορίας του Ελληνισμού.

Μήπως ήρθε η ώρα για ασύρματο ευρυζωνικό δίκτυο ?

Υπηρεσίες ασύρματου ευρυζωνικού δικτύου απολαμβάνουν οι πολίτες των Τρικάλων με πρωτοβουλία και δράση του Δήμου. Ενθουσιασμένοι δείχνουν οι κάτοικοι τόσο οι νέοι, που κατά κανόνα είναι οι περισσότερο χρησιμοποιούντες τις υπηρεσίες του διαδικτύου, όσο και μεγαλύτερης ηλικίας επιχειρηματίες, επιστήμονες κ.λ.π., που βελτιώνουν την ποιότητα της εργασίας και της ζωής τους. Οι Τρικαλιώτες δεν είναι μόνοι... Ασύρματο ευρυζωνικό δίκτυο και στο Αγρίνιο, όπως μας πληροφορεί η ιστοσελίδα του Δήμου... Οι κάτοικοι δεν έχουν παρά να απευθυνθούν στην αρμόδια δημοτική υπηρεσία ώστε -με την ταυτότητά τους- να αποχτήσουν κωδικό ελεύθερης και απειριόριστης πρόσβασης.

Μήπως ήλθε και η ώρα της Κέρκυρας; Της Κέρκυρας μνημείου της Unesco... Της Κέρκυρας, που χειμάζεται από την τουριστική-οικονομική κρίση... Της Κέρκυρας,που αναζητεί σε θολά νερά και μεταφυσικές δυνάμεις την ..."αναβάθμισή" της... Λέμε, τώρα...

Ωραίο ξεκίνημα για το 2009…

… η βραδυά, που οργάνωσε στο κατάμεστο Δημοτικό Θέατρο η Χορωδία Κέρκυρας σε συνεργασία με την συμφωνική ορχήστρα των Τιράνων. Βραδυά, που αφιερώθηκε στο αποχωρούντα διευθυντή της Χορωδίας και σεμνό εργάτη της τέχνης επί αρκετές 10ετίες Λευτέρη Σπίνουλα και την σύντροφο στην ζωή και την τέχνη Αγγελική Κατωπόδη-Σπίνουλα.
Στο πρώτο και στο δεύτερο μέρος η Χορωδία Κέρκυρας επιβεβαίωσε την φήμη της σαν χορωδιακό σύνολο υψηλών προδιαγραφών. Ιδιαίτερα άρεσε και καταχειροκροτήθηκε το δεύτερο μέρος της εκδήλωσης με την συμμετοχή των solist Δημήτρη Καβράκου, Χριστόφορου Σταμπόγλη και του Παντελή Κοντού (βαρύτονοι), Γιάννη Χριστόπουλου (τενόρου) και της Τζίνας Πούλου (σοπράνο). Μαζί με την χορωδία Κέρκυρας ακούστηκαν σε έργα Mozart, Verdi και Rossini.
Ιδιαίτερος έπαινος ανήκει στην συμφωνική των Τιράνων, που ακούστηκε σαν έμπειρο σύνολο με γεμάτο ήχο και φυσικά στο μαέστρο Αλκη Μπαλτά, που η μπαγκέτα του χαρίζει ποιοτικές στιγμές στους μουσικόφιλους Κερκυραίους…
ΥΓ. Η οριστική μονωτική επισκευή της οροφής του δημοτικού Θεάτρου καταγράφονται στα συν της Δημοτικής αρχής και κυρίως της πόλης μας για την νέα χρονιά.

αυτό θα πεί πολιτισμός, Unesco, αναβάθμιση και καλή χρονιά !!!

Τόχουμε ξαναγράψει: άν κάποιος έχει συνηθίσει να ... φτύνει, το πρόβλημα δεν είναι δικό του: είναι δικό μας που τρώμε τις ροχάλες...
Οταν πριν από λίγους μήνες χαιρόμαστε για την συντήρηση, ανάπλαση και πολιτιστική αξιοποίηση της πλατείας της Λεμονιάς τονίζαμε, οτι το έργο χρειάζεται επίβλεψη και κοινωνική επόπτευση. Αυτός νομίζουμε, οτι είναι ο ρόλος της αστυνομίας, της Δημοτικής αστυνομίας και κάθε άλλης εποπτικής αρχής, που οφείλει να υπερασπίζεται τα έργα και τα επιτεύγματα -μικρά ή μεγάλα- του ανθρώπινου πολιτισμού.

Για μάς, η .... "δικαίωσή" μας δεν αποτελεί έκπληξη. Είναι το φυσικό αποτέλεσμα του συλλογικού κοινωνικού μας πολιτισμού. Είναι το νομοτελές τέκνο της κουλτούρας του Ι.Χ., που αποτελεί αναπόσπαστο ταυτολογικό στοιχείο του νεο-Ελληνα. Η Νικηφόρου Θεοτόκη- θεωρητικά πεζόδρομος- είναι γεμάτη παρκαρισμένα αυτοκίνητα όσων -ιδίως τα βράδυα και τις αργίες- επισκέπτονται τα μπάρ και τα εστιατόρια της περιοχής. Είναι όμως και αποτέλεσμα μιας ακατανόητης αδράνειας των τοπικών αρχών, που γνωρίζουν κάλλιστα και διαθέτουν πλείστες όσες αποδείξεις, οτι ο πολιτισμός του Νεο-Κερκυραίου είναι ο πολιτισμός της "πάρτης μου" και βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της νεο Ελληνικότητας. Να γιατί η άσκηση συστηματικού και σοβαρού εποπτικού έργου στην πόλη αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της αναβάθμισής της.

Γιατί, λοιπόν, τα "χεράκια" συμπολιτών μας κόψανε κατά τον τρόπο, που φαίνεται στην φωτογραφία -το απόγειο της βαρβαρότητας- τις λεμονιές της μικρής Πλατείας; Πιθανότερη εκδοχή η εξασφάλιση του πολύτιμου χώρου πάρκιγκ, που υπό κανονικές συνθήκες η Δημοτική αρχή θα όφειλε να είχε απαγορεύσει από την πρώτη ημέρα παραλαβής του έργου, με την τοποθέτηση κατάλληλων εμποδίων (μπάρες), που να μην επιτρέπουν κάθε διέλευση οχήματος.... Για μικροπολιτικές σκοπιμότητες λένε κάποιοι άλλοι. Γιατί "...έτσι μου γουστάρει" θα προσθέταμε εμείς στην διαφορική δάγνωση της κοινωνικής μας παθολογίας.

Οποιο όμως και αν είναι το κίνητρο της αθλιότητας, που μας εκθέτει συνολικά και συλλογικά τέτοια αποτελέσματα μπορούν να αποτρέπονται γενικά με την θεσμοθέτηση της προστασίας τους (π.χ. μπάρες για παρεμπόδιση διέλευσης & στάθμευσης) και την συστηματική εποπτεία του χώρου. Αλλοιώς κάθε έργο εξωραϊσμού, συντήρησης και ανάδειξης της πολιτιστικής κληρονομιάς, του αρχιτεκτονικού πλούτου και της οικιστικής ιδιατερότητας της πόλης θα καταντάει απλή σπατάλη χρημάτων των πολιτών. Η παρούσα Δημοτική αρχή οφείλει να το αντιληφθεί. Για να μας πείσει πραγματικά, πως θέλει να ανατρέψει τα κακώς έχοντα και πως έχει αντιληφθεί, ότι ο χρόνος, που κυλάει με τέτοια αποτελέσματα, της αφαιρεί κάθε επιχείρημα "σύντομης και πρόσφατης θητείας".