Ωραίες εικόνες....

... Κερκυραϊκότητας στην πρωϊνή φθινοπωρική Κυριακάτικη λιακάδα... Κρίκετ στην Κάτω Πλατεία από πολύ μικρά παιδιά. Εικόνες να τις χαίρεσαι... Να ξεχνάς μιζέριες, να διακόπτεις γκρίνια και κριτική, να χαμογελάς για τις ευλογίες αυτού του τόπου...

Δύο διαφορετικές εικόνες...

Στις πρώτες αναρτήσεις του παρόντος ιστολογίου βρίσκονται οι φωτογραφίες των δύο άκρων των προπυλαίων των ανακτόρων Μιχαήλ και Γεωργίου, όπως ήταν επί αρκετά χρόνια, σύμβολα της πολιτική αβελτηρίας και της συλλογικής μας αδιαφορίας. Σήμερα, λοιπόν, οι "ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ" μπορούν να παρουσιάσουν με πολλή χαρά την ριζική επισκευή στέγης και ταβανιού μπροστά από την Δημοτική Πινακοθήκη. Το έργο, που πραγματοποιήθηκε από τις τεχνικές υπηρεσίες του Δήμου Κερκυραίων είναι σημαντικό, τόσο από άποψη συντήρησης, όσο και από άποψη αισθητικής αυτού του ιδιαίτερα προβεβλημένου τμήματος των ανακτόρων...

Ατυχώς, το ίδιο δεν ισχύει για την αριστερά πλευρά των προπυλαίων. Εκεί, που στεγάζεται τμήμα του Ιόνιου Πανεπιστημίου... Πριν από λίγο καιρό, θυμόμαστε την διένεξη μεταξύ του Μουσείου Ασιατικής Τέχνης, που διεκδίκησε την χρήση του χώρου (που του ανήκει) και του Πανεπιστημίου, που τον χρησιμοποιεί. Δεν γνωρίζουμε την οποιαδήποτε ρύθμιση μεσολάβησε από τότε... Γνωρίζουμε, όμως (έτσι νομίζουμε), ότι και τα 2 παραπάνω ιδρύματα ανήκουν στο ίδιο κράτος. Μήπως, λοιπόν μπορεί να βρεθεί λύση, ώστε να καταργηθεί -μετά από την αναγκαία επισκευή- το αίσχος των ..."αιωνίων" ικριωμάτων...

ποιός φταίει;

Είναι εύκολο να κατηγορήσεις την υπηρεσία καθαριότητας του Δήμου για αυτή την εικόνα Κυριακή - πρωϊ στην πάνω πλατεία. Εύκολο μεν, άδικο δε... Διότι:

1) Η υπηρεσία καθαριότητας είχε ήδη τους δικούς της υπαλλήλους ενεργοποιημένους, που μετά από λίγο καθάρισαν την πλατεία.

2) Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει ...νυκτερινή βάρδια οδοκαθαριστών, που θα φροντίσει να καθαρίσει ό,τι αφήνουν στον χώρο οι ...νεανικές ολονυκτίες.

Το πρόβλημα, λοιπόν, μας παραπέμπει βαθύτερα στο επίπεδο κοινωνικής μας συνείδησης και αγωγής, που προφανέστατα έχει σοβαρά ελλείματα... Θλιβερό φαινόμενο, όταν αυτό εκφράζεται μέσα από την στάση νέων ανθρώπων από τους οποίους η βελτίωση -συγκριτικά με τους παλιότερους- είναι λογική κοινωνική προσδοκία... Ατυχώς, με ευχολόγια, δεν έρχονται οι αλλαγές... Χρειάζεται η θεσμοθετημένη εφαρμογή σταθερού κοινωνικού ελέγχου, που καθιερώνει δημόσιο ήθος...

να μην το ξεχάσουμε...

Σε μία εβδομάδα, το άλλο Σάββατο 28 Νοεμβρίου στις 8:00 μ.μ. στο Δημοτικό Θέατρο προοιωνίζεται μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα καλλιτεχνική βραδυά. Με την στήριξη της "Παλιάς" και την συμμετοχή πολλών σολίστ, προαναγγέλεται ως βραδυά αστέρων. Αξίζει τον κόπο να την θυμηθούμε και να την απολαύσουμε...

Ηγουμενίτσα-Πρέβεζα: Δρόμος μεγάλης σπουδαιότητας και για την Κέρκυρα...

Όταν πριν από 4 περίπου 10ετίες έγινε λειτουργική και προσβάσιμη η οδική σύνδεση Ηγουμενίτσας - Πρέβεζας άλλαξε σημαντικά η διαδρομή Αθήνας-Κέρκυρας. Απαλλάχτηκε από το «δύκολο» κομμάτι του Μακρυνόρους και το δυσκολότερο των Ιωαννίνων-Ηγουμενίτσας. Αυτή η νέα διαδρομή, εμπλουτισμένη και με τη ολιγόλεπτη μεταφορά με το Φέρυ-μπωτ Πρέβεζα-Ακτιο, από την Νότια ακτή του Αμβρακικού (Βόνιτσα-Αμφιλοχία) ήταν προτιμητέα για πολλούς ταξιδιώτες. Η κατασκευή της υποθαλάσσιας ζεύξης επιτάχυνε και διευκόλυνε την συγκεκριμένη διαδρομή. Βέβαια το ταξίδι κατέληγε στην Εθνική Αγρινίου-Αντιρρίου με τα γνωστά προβλήματα οδικής ασφάλειας, ποιότητας και ταχύτητας της προσπέλασης.
Σήμερα στην Β.Δ. Ελλάδα τείνει να διαμορφωθεί μία νέα οδική πραγματικότητα. Δυστυχώς μόνον οδική αφού το αντι-σιδηροδρομικό μένος των κυβερνήσεων της τρέχουσας 30ετίας έχει μετά βδελυγμίας απορρίψει πάμπολλες ευκαιρίες για σιδηροδρομική ζεύξη της Δυτικής Ελλάδας και ουσιαστικό συνολικό εκσυγχρονισμό της συγκοινωνιακής υποδομής ολόκληρης της χώρας… Τέλος πάντων. Ας εστιάσουμε στα προβλεπόμενα οδικά έργα… Η σημασία της Ιονίας Οδού είναι αυτονόητη. Μόνον και μόνον η παράκαμψη του Αγρινίου, που γεύονται ήδη οι ταξιδιώτες αποτελεί αδιάψευστο και κατηγορηματικό ντοκουμέντο για την σπουδαιότητα του έργου, όταν ολοκληρωθεί… Αρκετός καυγάς είχε γίνει κατά τον σχεδιασμό της Ιονίας οδού, αν δηλαδή έπρεπε να πορεύεται παραλιακά η μεσογειακά. Φαίνεται, όμως, πως η επιλογή της ενδοχώριας χάραξής της δεν αποτελεί απαγορευτικό παράγοντα για την βελτίωση της παραλιακής διέλευσης. Ένα σημαντικό έργο π.χ., που έχει ήδη αποφασισθεί είναι η κατασκευή του συνδεδεμένου με την Ιονία οδό δρόμου Αμβρακίας-Ακτίου, μήκους 50 περίπου χιλιομέτρων και προβλεπόμενης ποιότητας ίδιας με τον κεντρικό άξονα (2 διαζώματα ανά κατεύθυνση, βοηθητική λωρίδα, διαχωριστική νησίδα κ.λ.π.). Πρόβλεψη υπάρχει επίσης για την σύνδεση Ακτίου-Λευκάδας, Ιονίας οδού με Αστακό και Πρέβεζας-Ιονίας Οδού.
Κάτω, από αυτούς τους όρους, η παραλιακή Ιονία οδός ή παρα-Ιονία πραγματοποιείται de facto με μοναδικό εναπομένον τμήμα το Πρέβεζα-Ηγουμενίτσα. Για το τμήμα αυτό υπάρχουν -θεωρητικά- προβλέψεις επισκευών και διορθώσεων. Συχνότατες οι κατολισθήσεις και διακοπές διάβασης σε γέφυρες. Συνολικά ο δρόμος, ακόμη και στα καλύτερα τμήματά του δεν υπερβαίνει ποιοτικά έναν επαρχιακό δρόμο και πόρρω απέχει από μία σύγχρονη εθνική οδό… Κάτω από την εξέλιξη, που δημιουργούν η Εγνατία και η Ιονία οδός, η κατασκευή ενός σύγχρονου αυτοκινητοδρόμου Ηγουμενίτσας-Πρέβεζας δεν είναι έργο περιττό αλλά αναγκαία συμπληρωματικό προς τον νέο οδικό χάρτη της περιοχής, την προσδοκία υψηλότερης τουριστικής και εμπορευματικής προσπέλασης, την προοπτική παράλιας οδικής σύνδεσης προς την Αλβανία (Σαγιάδα-Κονίσπολη-Αγ. Σαράντα).
Για την Κέρκυρα, ο αυτοκινητόδρομος Ηγουμενίτσας-Πρέβεζας είναι υψηλής προτεραιότητας για την διευκόλυνση της πρόσβασης προς αυτήν. Ορθά τονίστηκε και κατά την τελευταία πρωτοβουλία του Δήμου κερκυραίων για την προώθηση της σύνδεσης με Σαγιάδα, ότι η επιτυχία και η απόδοση αυτής της σύνδεσης είναι εξαρτημένη από μία ικανοποιητική πρόσβαση της Σαγιάδας από την Εγνατία οδό. Ας μην λησμονείται και η Νότια πρόσβαση (Πρέβεζα-Ηγουμενίτσα), που θα διευκολύνει και πιθανότατα θα επεκτείνει τις συνδέσεις της Κέρκυρας και των Παξών με την απέναντι ακτή σε μία συνολική αυξημένη τουριστική και άλλη εμπορευματική κίνηση. Αυτό ας το έχουν κατά νου οι παράγοντες πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας αυτοδιοίκησης αλλά και οι πολιτικοί εκπρόσωποι του νησιού στο κέντρο. Δεν είναι δευτερευούσης σημασίας ζήτημα…

Χαίρε Μαέστρο !!!

Το παρόν ιστολόγιο δεν πρόκειται να καταθέσει μία ολοκληρωμένη νεκρολογία για τον μάεστρο Στέφανο Δολιανίτη, που μας άφησε χρόνους... Αλλοι αρμοδιότεροι θα το κάνουν με την απαιτούμενη πληρότητα, που ταιριάζει στον αποδημήσαντα.

Αφιερώνουμε τον βαθύ σεβασμό μας στον Μαέστρο, που με το μεράκι του και την επάρκειά του έκανε την Μάντζαρο στολίδι και καμάρι του τόπου, μέγα μουσικό σχολείο και υψηλής ποιότητας ψυχαγωγό μας...

Για όσους πονάνε τον τόπο, αναμετρούν τις δυνάμεις του και αγωνιούν για το παρόν και το μέλλον του, η φυγή του Στέφανου Δολιανίτη είναι ΑΠΩΛΕΙΑ. Στο ταξείδι του προς την Κερκυραϊκή γη, Τον συνοδεύει ο πόνος μας αλλά και η αγαλλίασή μας για την πληρότητα του βίου του...

Ή το ένα ή το άλλο…

Κορυφαίος Βρετανός τουριστικός παράγοντας έκανε πρόσφατα μία σημαντική για το νησί μας δήλωση: Η Κέρκυρα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στο μαζικό και τον ποιοτικό τουρισμό…. Η αξία αυτής της δήλωσης έγκειται πρωταρχικά στο κύρος του δηλώσαντος… Διότι, κατά τα άλλα μας κατέθεσε το αυτονόητο αν και απευθύνεται, δυστυχώς σε …ώτα μη ακουόντων. Με το κύρος του ειδικού, ο τουριστικός παράγοντας έρχεται να επιβεβαιώσει την κοινή λογική, που ο τόπος απεχθάνεται και περιφρονεί. Κάπου 30 χρόνια τώρα η Κέρκυρα –ύπαιθρος και πόλη- υποβαθμίζεται συστηματικά και την ίδια ώρα αναμιμνήσκεται ημερών αρχαίων δόξης και κάλλους και …προβληματίζεται γιατί κάθε χρόνο και χειρότερα… Ουδείς λόγος βέβαια για τόσο βαθυστόχαστες αναλύσεις… Η Κέρκυρα επέλεξε συνειδητά μέσα από το συλλογικό ασυνείδητο και την ασυνειδησία των πολιτικών αρχών της… Ο μαζικός τουρισμός χαρακτηρίστηκε ως μονόδρομος εκσυγχρονισμού της οικονομίας και -κυρίως- δικαιότερης κατανομής του τουριστικού προϊόντος… Δεν υπάρχει αμφιβολία, πως η μαζική συμμετοχή των Κερκυραίων στην παραγωγή τουριστικού προϊόντος τους έφερε άμεσα πιο κοντά στην εισπρακτική διαδικασία του οικονομικού αποτελέσματος. Για έναν τόπο, που στις προηγούμενες 10ετίες ανήκε στους πρώτους νομούς της χώρας σε μέγεθος μεταναστών προς την Γερμανία, η είσοδος του μαζικού τουρισμού έμοιαζε μάνα εξ ουρανού και καμία φωνή προσοχής, εγκράτειας, προγραμματισμού, ανάπτυξης υποδομών κ.λ.π. δεν μπορούσε να εισακουσθεί ευχάριστα. Πρωταγωνιστές σε έναν απύθμενο λαϊκισμό οι πολιτικοί παράγοντες του τόπου, ευλογούσαν την μαζική καταστροφή φυσικού και ανθρωπογενούς περιβάλλοντος ακουμπώντας με την μαγική ράβδο της ανοχής και της συναίνεσης τον βιασμό του νησιού, που τον μετέτρεπαν σε … αγωνιστική και προοδευτική πράξη.
Και σήμερα; Σήμερα … άξια ών εποιήσαμεν, απολαμβάνομεν… Για μαζικό τουρισμό είμαστε μια χαρά… Τίποτε δεν μας λείπει. Οικιστικό μπάχαλο, ευτελείς υπηρεσίες φιλοξενίας, οδικό δίκτυο προηγουμένων αιώνων, κυκλοφοριακός εφιάλτης με αρκετές θυσίες στον μολώχ της ασφάλτου, φτηνιάρικη ακρίβεια στις εμπορικές μας συναλλαγές… All inclusive και πολύ μας πέφτει… Το αναγνωρίζουν ρεαλιστικά και ντόπιοι τουριστικοί παράγοντες…
Ο ποιοτικός τουρισμός απαιτεί ένα άλλο, ριζικά διαφορετικό μοντέλο κοινωνικής ανάπτυξης, που μαζικά αγνοούμε ή περιφρονούμε… Και κατ’ αρχήν χρειάζεται ριζική αποκατάσταση των καταστροφών της τελευταίας 30ετίας, που πιθανότατα είναι οι περισσότερες και χειρότερες, που υπέστη το κερκυραϊκό τοπίο στα τελευταία 3000 χρόνια ιστορικής διαδρομής… Πρώην ειδυλλιακές ακτές και γραφικά ψαροχώρια μοναδικής ομορφιάς χρειάζονται … μικρές ελεγχόμενες πυρηνικές εκρήξεις για να απαλλαγούν από την πρωτοφανή και μαζικότατη βεβήλωση. Πλάι στο συστηματικό έργο αποκατάστασης απαιτείται και η προώθηση βασικών υποδομών, για τις οποίες ΟΥΤΕ ΕΝΑ κυριολεκτικά έργο δεν έγινε στο νησί την τελευταία 30ετία. Η απολύτως φυσιολογική ανάγκη προσπέλασης της διαδρομής Κάβου-Ρόδας σε χρόνο λιγότερο από μία ώρα απαιτεί κατάλληλο συνολικό αυτοκινητόδρομο και όχι τις εμβαλωματικές λύσεις κάποιων παρακάμψεων…
Δεν ξέρω αν πρέπει να μεταφερθεί το αεροδρόμιο, γνωρίζω, όμως πολύ καλά, ότι εδώ και δεκαετίες είναι αναγκαία η αύξηση του εστεγμασμένου χώρου του υπάρχοντος για να σταματήσει το αίσχος της φιλοξενίας των αναχωρούντων στο λιοπύρι (τελευταία ανάμνηση πριν από την αναχώρησή τους…).
Ο ποιοτικός τουρισμός είναι εξάλλου ταυτισμένος με τον πολιτιστικό τουρισμό. Αυτόν, που συστηματικά καταδιώκουμε σε βαθμό ουσιαστικής απαγόρευσης. Καταργήσαμε …με «αγώνα» κάθε είδους φεστιβαλική εκδήλωση (Τελευταία, τα Ionian Concerts είναι υπό ουσιαστική εγκατάλειψη και πάντως σε καθεστώς απόλυτης …περιφρούρησης, για να μην γίνουν γνωστά). Κρίμα, για έναν τόπο, που η διαχρονική λειτουργία του ως γέφυρα Ανατολής-Δύσης, τον έχει πλουσιοπάροχα γεμίσει με μνημεία αυτής της ιστορικής πορείας, που μαζικά περιφρονούμε, κακοποιούμε, εγκαταλείπουμε ή θάβουμε…
Θεωρητικά, μπορούμε και σήμερα να αλλάξουμε ρότα. Να συνειδητοποιήσουμε, ότι ο μαζικός τουρισμός, με όρους Ελληνικότητας, υπήρξε παράγοντας εκτεταμένης καταστροφής χωρίς μακροπρόθεσμα και σταθερά οικονομικά οφέλη. Δεν αισιοδοξούμε… Όταν επί 30ετία διδάσκεσαι, διδάσκεις και συνομιλείς στην Κινεζική, αποκλείεται να δώσεις επιτυχημένες εξετάσεις π.χ. στην Γαλλική φιλολογία… Το πολύ-πολύ να μιλάς καλά Κινέζικα…